Arme Meid - Heleen

Ze tuurt door haar lange wimpers en telt de korreltjes strand voor haar voeten.
" Ik mis je", fluistert ze zacht tegen de neus van haar gymschoen terwijl deze een hartvorm in het zand trekt.
"En het doet zeer, dat ook" zucht ze.
Tranen huilen een spoor op haar gezicht.
Snel weggeveegd door haar gebruinde arm. Een wang vol zand.

Een door water en zeebodem geschuurde steen, glad, zacht en rond past precies in haar handpalm.
Ze heft haar hoofd op en roept " Ik mis je zo echt!".
Snel gooit ze de steen naar de horizon, haar woorden achterna.

De zon heeft haar niet lief. Het is genadeloos heet.
Een wolkje is haar lotgenoot stuurloos gedreven door de wind.
Maar te klein om de zon achter te laten schuilen.

Arme meid, al zo lang loop je daar, ziet de zeemeeuw vanaf de vloedlijn met gespreide vleugels.
Wegvliegen kan zij niet, al zou ze zich wel even willen voelen als de geur van een zomerbries. Vrij, licht en vluchtig.
Het verdriet houdt haar gevangen
En haar arme liefde kan geen kant meer op.